Co Mama Marcysi robi w czasie wolnym

Choć czasu na szycie ostatnio mało (nieprzewidziany remont łazienki daje się we znaki) to temat biżuterii cały czas jest u mnie na tapecie. Jeśli chodzi o odkrywanie nowych technik zwykle szło mi nieźle, ale jedna dziedzina związana z biżuterią niestety zawsze u mnie kulała - fotografowanie ukończonych projektów. Nigdy nie byłam mistrzem fotografii - czasem udało mi się strzelić dobrą fotkę z wakacji, ale zwykle było to dzieło przypadku. To mój Mąż ma oko i wizję, jeśli chodzi o dobre ujęcia. Dlatego to On zajmuje się prawie profesjonalnym fotografowaniem mojej biżuterii. Dla przykładu pokażę zdjęcie kolczyków, które już się przewijały na blogu, ale tym razem w trochę bardziej profesjonalnym wydaniu. Widać różnicę, prawda? Po lewej zdjęcie zrobione przez moje Męża (w mojej aranżacji ;) ). Dodam tylko, że wykonane są tym samym aparatem. 

Jak to zimą bywa - przypętało się do mnie przeziębienie. Mam mniej siły i czasu na szycie, bo wszystko robię teraz wolniej... Ale nie dam się! Nie ma czasu na chorowanie :) Powoli, czy nie powoli, wisior się tworzy - udało się skończyć pierwszą część i okrąg jest już gotowy, teraz trzeba go wypełnić. Pierwszy element już jest, jeszcze tylko kilkanaście przede mną. W trakcie szycia odkryłam nowy problem - wykończenie. Ponieważ praca ma być ażurowa, miejsca na podklejenie skórą jest niewiele, a sznurki muszą być dobrze schowane. Na razie przód i tył wyglądają tak:

Nie od dziś wiadomo, że potrzeba matką wynalazków. Zdarzało mi się już korzystać z przedmiotów o zupełnie innym przeznaczeniu jako narzędzia przy tworzeniu. Tym razem nie jest inaczej. Tworzę ażurowy wisior, a dokładnie sutaszowy okrąg, który będzie wewnątrz wypełniony mniejszymi sutaszowymi tworkami. No i na czym taki okrąg ładnie uformować? Na rolce taśmy klejącej! Od teraz pełna rolka taśmy klejącej wędruje do mojego sutaszowego kuferka "niezbędnych" pomocy ;)

I znowu zrobiłam to samo... Zawaliłam... Zabrakło mi motywacji do pisania, chociaż cały czas coś tam szyłam. Muszę chyba wyznaczyć sobie jakiś limit, jakąś konkretną liczbę wpisów w tygodniu, żeby móc się tego trzymać i sama siebie karcić, żeby na pewno jej (tej liczby wpisów) dotrzymać. No nic. Wracając do ostatniego wpisu, z konkursu zbyt wiele mi nie wyszło, ani razu (na dwie lub trzy próby) nie udało mi się zdążyć z terminem. Ale ciągle nowe tworki wychodziły spod ręki. I tak wzbogaciłam się o kilka par kolczyków, a w międzyczasie zaczęłam szyć kolejne moduły wianka komunijnego dla mojej chrześnicy. Większość można na bieżąco podziwiać (?) oglądać na moim Instagramie , a oprócz tworków zobaczyć chociaż mały wycinek tego, jak jeszcze spędzam czas (poza szyciem sutaszu i koralikowych tworów). Poniżej kilka fotek z ostatnich ukończonych prac. Zdecydowanie muszę popracować nad efektywnością prezentacji na zdjęciach :D

Jeden z moich ulubionych sklepów z półfabrykatami do tworzenia biżuterii - Royal-Stone  - organizuje konkurs dla twórców biżuterii. Jest 12 kategorii, a zwycięska praca z każdej kategorii zostanie opublikowana jako motyw jednego miesiąca w kalendarzu ściennym, który wydają. Jako temat przewodni inspiracji do kalendarza na rok 2018 ekipa Royal-Stone wybrała kraje. Zostały już rozstrzygnięte kategorie Polska, Rosja, Holandia, Stany Zjednoczone, Maroko, Indie, Japonia. Trwa głosowanie w kategorii Hiszpania, oraz zostały ogłoszone kolejne dwie inspiracje: Kenia i Meksyk. Piszę o tym, ponieważ chcę podjąć wyzwanie i wziąć udział w kategorii Meksyk. Niestety, przed publikacją albumu konkursowego nie można publikować pracy, nie będę mogła pokazać, jak postępuje proces twórczy. Postaram się go uwiecznić na fotkach i pokazać, jak już praca będzie zgłoszona. Mam nadzieję, że uda mi się skończyć przed wskazanym terminem (11.09.). Czeka mnie dużo szycia różnobarwnych koralików :) Tutaj troc...

W poprzednim poście pochwaliłam się, że kolczyk z użyciem jedwabiu shibori jest już prawie na ukończeniu. No cóż, był. Do momentu, w którym nie zaczęłam wycinać nadmiaru podkładu. Wystarczyła chwila nieuwagi i przecięłam nitkę :( Skutek był taki, że większość przyszytych koralików przestała się trzymać i musiałam spruć właściwie całą pracę. Byłam tak zła i bezsilna, że aż zaczęłam się śmiać. Ostatecznie nastąpiła zmiana koncepcji, bo jakbym musiała powtórzyć to, co przez własną nieuwagę zepsułam, szlag by mnie trafił na miejscu. Wybór kolorystyczny pozostał ten sam, ale zmieniłam kształt kolczyka na kroplę. Mogę teraz pokazać, jak postępowała praca. Tu jeszcze w trakcie pracy. Sutaszowy zawijasek pozostał z poprzedniego pomysłu. A tutaj już właściwy kolczyk. Brakuje mu jeszcze wykończenia plecków, czyli podszycia skórką. Po wykończeniu będzie widoczne jeszcze obramowanie z zielonych metalicznych koralików TOHO.